جمعه بیست و هفتم آبان 1384
اولین پست
این وبلاگی که همین الان دارین می خونینش دفترچه ی خاطرات منه
خوووب حالا اگه کسی هم نخوندش عیب نداره خوووب
مهم اینه که این دفتر خاطرات منه و می خوام از این به بعد هر جمعه خاطرات هفته م رو توش بنویسم
واسه اولین پستم می خوام یه خورده از گذشته هام بنویسم...به نظرت چطوره؟!فکر خوبیه نه؟
(راستی اینم بگم که من تو خاطره نوشتن واسه خودم یه مخاطب فرضی انتخاب می کنم و حرفام رو به اون میگم یه وقتی زبونم لال به مخیله تون خطور نکنه که یه نموره شیرین می زنم هاااا)
ساعت ۹:۳۰ شب ۲۹ شهریور سال ۱۳۶۵یه دختر چشم و ابرو مشکی خوشگل ناز مامانیتو بیمارستان پاسارگاد به دنیا اومد ... با زحمتای مامان و بابای مهربونش که الهی قربونشون برم و فداشون شم
بزرگ شد و شد این دختری که الان اینجا نشسته و داره مخ خواننده ی نوشته هاشو می زنه...
سعی کرد با درس خوندنش زحمتای مامان و باباشو جبران کنه اما نمی دونم یهویی چش شد که موقع نتیجه گرفتن از زحمتاش زد به سرش و هیچی درس نخوند واسه همین پشت کنکور موند و شد نگار کنکوری...اما خدا کمکش کرد و با اینکه تو این سالی که پشت کنکور بود اصلا و ابدا درست درس نخوند تونست که مدیریت مالی قبول بشه...اونم دانشگاه سراسری
اما اگه راستشو بخوایین از این چیزی که می خونم راضی نیستم البته می دونم با اون درس خوندنم این هم از سرم زیاد بود اما من که تو تمام این ۱۳ سال که مدرسه می رفتم به جز این ۲ سال آخر جزء بچه درس خونا بودم و همه ازم انتظار داشتن که روزانه اونم تهران ورشته ای که دوست داشتم (یعنی معماری) قبول شم برام پشت کنکور موندن و بعدش هم قبول شدن تو این رشته و این دانشگاه خیلی غمناک بود...ولی نا شکری نمی کنم خدایا شکرت می کنم
و ازت وا قعا ممنونم که نذاشتی یه سال دیگه پشت کنکور بمونم وگرنه نمیدونم با اون اتفاق هایی که افتاده بود و اون روحیه ی افتضاحم چی کار باید میکردم...
خوب این هم یه مختصری بود از گذشته واسه اینکه راحت تر بتونم از حال بنویسم...البته خیلی چیزا هست که نگفتم اما خوووب فکر کنم همین قدر فعلا واسه شروع کافی باشه
...
کاش مي شد اشک را تهديد کرد
حرمت لبخند را تهديد کرد
کاش مي شد در غروب لحظه ها
لحظه ديدار را تجديد کرد
